با تلاش سربازان گنمام امام زمان (عج) در وزارت اطلاعات و در یک عملیات پیچیده اطلاعاتی، "حشمت الله عطارزاده" دیپلمات ربوده شده ایرانی در پاکستان آزاد و به کشور بازگردانده شد.

به گزارشرجانیوز به نقل از روابط عمومی وزارت اطلاعات، این دیپلمات ایرانی 23 آبان 1387 توسط گروه‌های مسلح در پیشاور پاکستان به گروگان گرفته شده بود.

پیش از این و در یک عملیات پیچیده در اسفندماه سال گذشته، سربازان گمنام امام زمان(عج) در وزارت اطلاعات موفق شده بودند عبدالمالک ریگی شرور مشهور شرق کشور و سرکرده گروهک تروریستی ریگی را دستگیر کنند.

جزییات آزادسازی دیپلمات ایرانی از زبان وزیر اطلاعات

حجت الاسلام و المسلمین "حیدر مصلحی" وزیر اطلاعات روز سه شنبه در جمع خبرنگاران در خصوص آزادسازی این دیپلمات ربوده شده ایرانی در پاکستان گفت: نهادهایی که در دنیا خودشان را با عنوان مجموعه دفاع از حقوق بشر و مباحثی از این قبیل نامگذاری کرده اند، امروز با کمال تاسف در منطقه کشورهای اسلامی حضور یافته‌اند که حضورشان موجب ناامنی بسیار برای کشورهای این منطقه شده است.

وی ضمن هشدار به کشورهای منطقه تاکید کرد : آمریکا، موساد و سیستم‌های اطلاعاتی کشورهای اروپایی به بهانه‌های واهی با حضور در منطقه جز با ایجاد ناامنی، چیز دیگری به همراه نداشته‌اند.

وزیر اطلاعات ادامه داد: در همین راستا در آبان سال 87 در کشور پاکستان اتفاق دردناکی افتاد و حشمت الله عطارزاده دیپلمات جمهوری اسلامی ایران در پیشاور پاکستان توسط یک گروه مسلح که از طریق موساد و آمریکا حمایت می‌شد، ربوده شد.

وی با بیان این که ما از پاکستان خواستیم که اقدامات خود را برای آزادسازی این دیپلمات انجام دهد، ادامه داد: حتی سیستم‌های اطلاعاتی این کشورها هم قادر نیستند اقدامی برای مقابله با سیستم‌های اطلاعاتی استکبار و موساد که در منطقه حضور دارند، انجام دهند.

مصلحی تصریح کرد: لذا وزارت اطلاعات در راستای انجام ماموریت‌های خود اقداماتی برای آزاد سازی این فرد آغاز کرد که در یک اقدام پیچیده اطلاعاتی توسط برادران وزارت اطلاعات عطارزاده به میهن اسلامی بازگردانده شد.

**سردرگمی سیستم های اطلاعاتی آمریکا و موساد از چگونگی آزادی عطازاده

وی با بیان اینکه در زمان مناسب توضیحاتی لازم در خصوص این عملیات پیچیده اطلاع رسانی خواهد، شد، اظهار داشت : سیستم‌های اطلاعاتی موساد و آمریکا از آزادی این دیپلمات دچار سردرگمی شده‌اند.

وزیر اطلاعات با اشاره به اینکه در کمال تاسف کشورهای منطقه با دستگاه‌های اطلاعاتی آمریکا و موساد همراهی دارند، خاطر نشان کرد : جمهوری اسلامی ایران با قدرت و توان بالا با تمام توطئه‌های این دستگاه‌ها مقابله کرده و این سیستم های امنیتی را پشت سر می‌گذارد.

وی با تاکید بر این که ایران در منطقه از اقتدار بالایی اطلاعاتی برخوردار است، ادامه داد : این اقتدار نه تنها برای ایران بلکه برای یک منطقه مفید و تاثیرگذار است.

مصلحی در ادامه خطاب به دستگاههای امنیتی منطقه توصیه کرد که مراقب دستگاههای امنیتی آمریکا و انگلیس در منطقه باشند،‌زیرا حضور آنان تنها به ایجاد ناامنی بیشتر کمک می کند.

وزیر اطلاعات با اشاره به این که استکبار در کشورهای منطقه برادرکشی را به وجود آورده، توضیح داد: این در حالی است که اختلافات مذهبی در کشورهای اروپایی و آمریکا به شدت بیشتر از منطقه ما است.

به گفته وی، استکبار در منطقه حضور یافته و ناامنی را به وجود آورده است به همین سبب کشورهای منطقه باید هوشیار بوده و به مسایل توجه داشته باشند.

مصلحی وضعیت با اشاره به حضور دستگاههای اطلاعاتی برخی از کشورهای غربی در منطقه ، افزود :‌ موساد و آمریکا با حمایت از گروه های مسلح، شرور و تروریست همواره به دنبال ایجاد ناامنی در منطقه هستند.

وزیر اطلاعات در ادامه با اشاره به نحوه ربوده شدن دیپلمات ایرانی در پاکستان، توضیح داد: گروهی که حشمت الله عطارزاده را در پیشاور ربودند یک گروه مسلح و مرتبط با سیستم آمریکایی‌ها و موساد بودند که خواسته‌های مختلف نیز داشتند اما جمهوری اسلامی ایران با قدرت و بدون کوچک‌ترین پاسخ به خواسته‌های آنها توانست با اقتدار و در یک اقدام پیچیده اطلاعاتی عطارزاده را آزاد و به میهن اسلامی بازگرداند.

**دستگیری عبدالمالک، سلطه اطلاعاتی ایران را بر استکبار و موساد نشان داد

وزیر اطلاعات همچنین در خصوص عبدالمالک ریگی سرکرده گروهگ تروریستی در شرق کشور نیز گفت: دستگیری عبدالمالک ریگی مهم نیست بلکه نوع اقدام و اشراف اطلاعاتی که در دستگیری وی وجود داشت و سلطه اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران بر موساد و استکبار را نشان داد دارای اهمیت است.

وی با بیان این که ایران با دستگیری ریگی توانست این سلطه را به رخ استکبار بکشاند، اظهار داشت: اعترافات عبدالمالک ریگی ابعاد مهم و قابل توجه امنیتی دارد که ما نیاز به زمان داریم تا از اعترافات وی در ابعاد مختلف بهره‌برداری اطلاعاتی کنیم.

مصلحی با اشاره به اعترافات قابل توجه عبدالمالک ریگی در ابعاد مختلف و اقداماتی که دستگاه‌های اطلاعاتی گوناگون همچون موساد، سیا و انگلیس داشته و بهره‌برداری می‌کردند، گفت: در آینده نزدیک توضیحات کامل به اطلاع مردم خواهد رسید.

وزیر اطلاعات گفت: امیدواریم اقدام خوب سربازان گمنام امام زمان (عج) عیدی خوبی در راستای همت مضاف و کار مضاعف برای مردم عزیزمان باشد و انشاء الله در آینده نیز با دعای خیر رهبر معظم انقلاب، مردم و مسئولین موفقیت‌های بزرگ دیگری داشته باشیم.

خبرگزاری فارس: ملت ایران افتخار دارد كه سال شمسى او هم سال هجرى است؛ یعنى همچنان كه سال قمرى ما از مبدأ هجرت خاتم الانبیاء است، سال شمسى ما هم از مبدأ هجرت است. بقیه‌ى ملتهاى مسلمان براى سال شمسى خود، از سال میلادى استفاده مى‌كنند؛ ولى ما ایرانیها، هجرت نبى اكرم را، هم مبدأ سال قمرى قرار دادیم، هم مبدأ سال شمسى.

* ما باید نوروز را، نو روز كنیم

امیدوارم كه این عید و این بهار، سرآغازى براى پیشرفتها و نیكروزیها و خوشبختیهاى بیشتر و دیگرى براى ملت مسلمانمان باشد كه حقاً این ملت، با این همه فداكارى و اخلاص و گذشت، شایسته‌ى بركات روزافزون الهى است.

آنچه مهم است، عمل و نیت ماست. نوروز، به معناى روز نو و حالت نو بوده و هست. از لحاظ طبیعت، روز اول حَمَل - كه اول بهار حساب شده است - روزى نو محسوب مى‌شود؛ لیكن روز نو، منحصر به تجدید وضعیتى در طبیعت نیست؛ همچنان‌كه در بعضى از روایاتِ وارد شده‌ى در باب نوروز از ائمه‌ى هدى‌(علیهم السّلام)، انسان خوب احساس مى‌كند كه آن بزرگواران هم، بنا به رسم اسلام - كه همه‌جا رسوم و سنتها و واژه‌ها را گرفت و محتواى آنها را عوض كرد - در مورد كلمه‌ى نوروز و روز نوروز، درصدد چنین كارى بودند. وقتى از امام(علیه‌السّلام) سؤال مى‌كنند كه "ما النّیروز؟ "، حضرت - طبق بعضى از تعبیرات - مى‌فرمایند: "ا تدرى ما النّیروز؟ ": مى‌دانى كه نوروز چیست؟ نمى‌گویند، مى‌دانى نوروز چه وقتى است؛ مى‌فرمایند، مى‌دانى نوروز چیست؟

آن‌وقت در معناى نوروز و این‌كه نوروز چیست، در روایات مختلف، تعبیرات مختلفى هست. مثلاً آن روزى كه رسول اكرم(صلّى‌اللَّه‌علیه‌واله‌وسلّم)، امیرالمؤمنین را به خلافت منصوب كرد، آن روز، نوروز بود. یا در روایت دیگر، آن روزى كه دجّال در آخرالزمان، به‌دست حضرت مهدى(ارواحنافداه) به قتل برسد، آن روز، نوروز است. یا حتّى در بعضى از روایات آمده، آن روزى كه آدم هبوط كرد، آن روز، نوروز بود. نوروز، یعنى روزى نو در تاریخ بشر و حالتى نو در زندگى انسانها. على‌الظاهر در این روایات، امام نمى‌خواهند بفرمایند كه آن روزى كه این وقایع در آن اتفاق افتاده است، یا خواهد افتاد، با روز اول حَمَل، مصادف بوده یا خواهد بود. نه، خیلى مستبعد است كه مراد این باشد؛ مراد این است كه معناى نوروز را بفهمیم.

نوروز، یعنى روزى كه شما با عمل خودتان، با حادثه‌یى كه اتفاق مى‌افتد، آن را نو مى‌كنید. روز بیست‌ودوم بهمن كه ملت ایران، حادثه‌ى عظیمى را به كمك خدا تحقق بخشید، روز نویى (نوروز) است. آن روزى كه امام امت، قاطعاً به دهانِ مستكبرِ قلدرِ گردن‌كلفت دنیا - یعنى امریكا - مشت كوبید، آن روز، روز نو و راه نویى (نوروز) بود؛ حادثه‌ى نویى بود كه اتفاق مى‌افتاد و افتاد. ما باید نوروز را، نو روز كنیم. نوروز به حسب طبیعت، نوروز است؛ جنبه‌ى انسانى قضیه هم به دست ماست كه آن را نوروز كنیم.

(سخنرانى در دیدار با مسؤولان كشورى و لشكرى در نخستین روز از سال نو و در آستانه‌ى ماه مبارك رمضان01/01/1369)

* عید نوروز وسیله‌اى براى احساس همبستگى ملتها

عید سعید نوروز را به همه‌ى ملت عزیز ایران و ایرانیانى كه در سراسر جهان زندگى مى‌كنند و به ملتهاى فارسى زبان مانند - ملت افغانستان و تاجیكستان - و همچنین به ملتهایى كه عید نوروز را بزرگ مى‌شمارند و گرامى مى‌دارند، تبریك عرض مى‌كنم. بدین ترتیب، عید نوروز وسیله‌اى براى احساس همبستگى ملتهاى متعددى است كه امیدواریم این همبستگى، روزبه‌روز میان ملتهاى برادر و همسایه و مؤمن بیشتر شود.

(پیام به مناسبت آغاز سال جدید 01/01/1375 )

* نوروز، هنگام حسابرسی اعمال و حالات خود

این نكته را همین جا بگویم كه ما مردم ایران، تنها ملتى هستیم كه هم مبدأ تاریخ قمرى و هم مبدأ تاریخ شمسى را براساس هجرت نبى مكرم اسلام قرار داده و محاسبه مى‌كنیم. آغاز سال قمرى، اول ماه محرم است كه بقیه‌ى ملتهاى مسلمان هم در محاسبه‌ى ماههاى قمرى، با ما شریكند؛ ولى براى حسابهایى كه لازم است سر راست و مضبوط باشد، بقیه‌ى ملتهاى مسلمان، از سال میلادى مسیحى استفاده مى‌كنند و تنها ملت ماست كه از سال شمسى استفاده مى‌كند كه آغاز آن نیز هجرت پیغمبر است. یعنى در واقع عید نوروز كه اول سال شمسى است، یك سال دیگر بر هجرت پیغمبر و هجرت بزرگ اسلامى و پیدایش حكومت اسلامى اضافه مى‌شود. سال شمسى ما هم هجرى شمسى است و این افتخار ملت ایران است. البته این مسأله از سابق هم بوده است و مربوط به سالهاى اخیر نیست؛ كه این خود علاقه‌مندى این ملت بزرگ را به مسائل اسلامى، حتى در امر تاریخ نشان مى‌دهد. یكى از وظایف اول سال این است كه هر كسى به حالات و حساب خود - هم حساب شخصى، هم حساب عمومى، هم شخص، هم جماعت مثل یك ملت - رسیدگى كند. این بهانه‌ى خوبى است كه انسان به پشت سر خود برگردد و غفلتهایى را كه انجام داده است، كوتاهیها و كارهاى ناشایستى كه از او سر زده است و همچنین كارهاى خوب خود را یك بار دیگر مشاهده كند. یعنى، برادران و خواهران عزیز من! همه‌ى ما باید عادت كنیم كه هر سالى كه نو مى‌شود، به مناسب اول سال، به گذشته‌ى یك ساله‌ى خود یك نگاهى بكنیم. هر یك از نقاط مثبت و منفى، به ما پیامى مى‌دهند.

(بیانات در دیدار با مردم مشهد و زائران حضرت على‌بن موسى‌الرضا(ع) در صحن حضرت امام خمینى 04/01/1375 )

*‌ نوروز، نشانگر هنر و عشق و علاقه‌ى ایرانى به تعالیم مقدّس اسلام

به نظر من آنچه كه ملت ایران در باب عید نوروز انجام داده است، یكى از زیباترین و شایسته‌ترین كارهایى است كه مى‌شود با یك مراسم تاریخى و سنتى انجام داد. اول سال شمسى ما ایرانیها، - یعنى اول بهار - عید نوروز است. اولا ملت ایران افتخار دارد كه سال شمسى او هم سال هجرى است؛ یعنى همچنان كه سال قمرى ما از مبدأ هجرت خاتم الانبیاء علیه و على آله الصلاة والسلام است، سال شمسى ما هم از مبدأ هجرت است. بقیه‌ى ملتهاى مسلمان براى سال شمسى خود، از سال میلادى استفاده مى‌كنند؛ ولى ما ایرانیها، هجرت نبى اكرم را، هم مبدأ سال قمرى قرار دادیم، هم مبدأ سال شمسى.

این، مطلبِ اوّل كه به نظر من نشانگر هنر و عشق و علاقه‌ى ایرانى به تعالیم مقدّس اسلام و به آثار مطهّر و مقدّس نبوى است. در ضمن، اوّلِ سال را اوّلِ فصل بهار انتخاب كرده‌ایم، در حالى كه مسیحیان، اوّلِ زمستان را اوّلِ سال قرار مى‌دهند! البته فرق آنها با ما این است كه ولادت حضرت مسیح، تاریخ مشخّصى ندارد و یك مطلب حدسى است؛ در حالى كه هجرت نبىّ مكرّم اسلام، از نظر تاریخى كاملاً دقیق و مشخّص است. به‌هرحال ما اوّلِ بهار را اوّلِ سال خودمان قرار داده‌ایم كه این هم یك ذوق و سلیقه‌ى ایرانى است. اوّلِ بهار، اوّلِ رویش طبیعت، اوّلِ بیدارى باغ و راغ و بوستان و اوّلِ بالندگى همه‌ى موجودات زنده است. این بهتر از زمستان است كه وقت مردن و انجماد طبیعت و گیاه و نباتات است.

در تعالیم اسلام نكته‌اى وجود دارد كه خوب است برادران و خواهران به آن توجّه كنند. اسلام با سنّتهایى كه از قبل از اسلام باقى مانده است، دو نوع رفتار مى‌كند. اوّلاً بعضى سنّتهاى غلط را به‌كلّى از بین مى‌برد و نابود مى‌كند؛ چون سنّتهاى درستى نیست. مثل این‌كه عربها قبل از اسلام، دختران خودشان را نگه نمى‌داشتند، یا بیشترِ ملتهاى غیرمسلمان، جنس زن را تحقیر و اهانت مى‌كردند! اسلام این سنّت را به‌كلّى از بین برد؛ چون به‌كلّى غلط بود.

ثانیاً اسلام بعضى از سنّتها را از بین نبرده است. كالبد سنّت را نگه داشته و محتوا و روح آن را عوض كرده است؛ مثل بسیارى از اعمال و مراسم حج. این طوافى را كه ملاحظه مى‌كنید، قبل از اسلام هم بود؛ منتها محتواى طواف، محتواى شرك بود! اسلام آمد و این عمل را از محتواى شرك آلود، خالى و از محتواى توحید پُر كرد. طواف در آن زمان، مظهر گرایش انسان به آلهه و اربابِ ادّعایى و پندارى بود؛ آن را تغییر داد و مظهر ارادت انسان به مركز عالم وجود - یعنى حضرت حق متعال و وجود مقدّس پروردگار - قرار داد. ظاهر را نگه داشت و باطن را عوض كرد.

اسلام در بسیارى از مواقع، با سنّتها این كار را مى‌كند. مردم ما عینِ همین كار را با نوروز كردند؛ نوروز را نگه داشتند و محتواى آن را عوض كردند. نوروز در ایران، جشنى در خدمت حكومتهاى استبدادىِ قبل از اسلام بود! به همین خاطر است كه "نوروز باستانى "، "نوروز باستانى " مى‌گویند! "نوروز " اش خوب است، ولى "باستانى " اش بد است! "باستانى " یعنى این‌كه همه‌ى این جشنهاى دوره‌ى سال - مثل جشن "نوروز "، یا جشن "مهرگان "، یا جشنهاى دیگرى نظیر "خردادگان "، "مردادگان " و جشنهاى گوناگونى كه قبل از اسلام بوده است - در خدمت حكومتهاى استبدادى و سلطنتهاى پوسیده‌ى دوران جاهلیت ایران بود! محتواى نوروز، محتواى مردمى و خدایى نبود؛ توجّه و ارادت به حضرت حق در آن نبود؛ جهات عاطفى و انسانى و مردمى در نوروز نبود! ملت ایران نوروز را نگه داشتند؛ اما محتواى آن را عوض كردند. این محتواى امروز نوروز ایرانى، غیر از محتواى باستانى است.

نوروز براى ملت ما، امروز عبارت است از اوّلاً : توجّه مردم به خدا. اوّلِ تحویلِ سال كه مى‌شود، مردم دعا مى‌خوانند، "یا محوّل الحول والاحوال " مى‌گویند، آغاز سال را با یاد خدا شروع مى‌كنند، توجّه خود را به خدا زیاد مى‌كنند. این، ارزش است. ثانیاً نوروز را بهانه‌اى براى دید و بازدید و رفع كدورتها و كینه‌ها و محبّت به یكدیگر قرار مى‌دهند. این همان برادرى و عطوفت اسلامى و همان صله‌ى رحم اسلام است؛ بسیار خوب است. ضمناً نوروز را بهانه‌اى براى زیارت اعتاب مقدّسه قرار مى‌دهند؛ به مشهد مسافرت مى‌كنند - كه همیشه یكى از پرجمعیت‌ترین اوقات سال در مشهد مقدّس، اوقات عید نوروز بوده است - این بسیار خوب است.

پس مى‌بینید كه نوروز را نگه داشتند، محتواى آن را كه غلط بود، به محتواى صحیح و درست تبدیل كردند. این هنر ملت ایران و ذوق و سلیقه‌ى ایرانى مسلمان است. ما عید نوروز را از دیدگاه كسانى كه با اسلام سر و كار دارند، تأیید مى‌كنیم. عید نوروز، چیز خوبى است. وسیله‌اى است كه با آن دلها شاد مى‌شود، انسانها با یكدیگر ارتباط برقرار مى‌كنند، صله‌ى رحم و صله‌ى احباب مى‌كنند؛ چون دوستان و رفقا هم مثل ارحام، احتیاج به صله دارند. انسان باید با ارحام صله كند، باید با دوستان و رفقا هم صله كند؛ یعنى ارتباط برقرار كند. این، ارتباط عید نوروز است كه بسیار خوب است.

یك نكته‌ى اساسى در نوروز هست كه در روایات ما به آن توجّه شده است. من مایلم شما عزیزانى كه امروز در این صحن و در صحنهاى دیگر و مراكز آستان قدس رضوى هستید - اجتماع عظیم مردم - و این سخن را مى‌شنوید، به آن توجّه كنید. هر یك از آحاد ملت ایران هم كه مى‌شنود، به آن توجّه كند.

نوروز، یعنى روز نو. در روایات ما - بخصوص همان روایت معروفِ "معلّى‌بن‌خنیس(2) " - به این نكته توجّه شده است. معلّى‌بن‌خنیس كه یكى از رُوات برجسته‌ى اصحاب است و به نظر ما "ثقه " است، جزو شخصیتهاى برجسته و صاحب راز خاندان پیغمبر محسوب مى‌شود. او در كنار امام صادق علیه الصّلاة والسّلام زندگى خود را گذرانده و بعد هم به شهادت رسیده است. معلّى‌بن‌خنیس - با این خصوصیات - خدمت حضرت مى‌رود؛ اتفاقاً روز "نوروز " بوده است - در تعبیرات عربى، "نوروز " را تعریب مى‌كنند و "نیروز " مى‌گویند حضرت به او مى‌فرمایند : "أتدرى ما النیروز؟ " آیا مى‌دانى نوروز چیست؟

بعضى خیال مى‌كنند كه حضرت در این روایت، تاریخ بیان كرده است! كه در این روز، هبوط آدم اتّفاق افتاد، قضیه‌ى نوح اتّفاق افتاد، ولایت امیرالمؤمنین علیه السّلام اتّفاق افتاد و چه و چه. برداشت من از این روایت، این نیست. من این طور مى‌فهمم كه حضرت، "روز نو " را معنا مى‌كنند. منظور این است: امروز را كه مردم، "نوروز " گذاشته‌اند، یعنى روزِ نو! روزِ نو یعنى چه؟ همه‌ى روزهاى خدا مثل هم است؛ كدام روز مى‌تواند "نو " باشد؟

شرط دارد. روزى كه در آن اتّفاق بزرگى افتاده باشد، نوروز است. روزى كه شما در آن بتوانید اتّفاق بزرگى را محقَّق كنید، نوروز است. بعد، خود حضرت مثال مى‌زنند و مى‌فرمایند: آن روزى كه جناب آدم و حوّا، پا بر روى زمین گذاشتند، نوروز بود؛ براى بنى آدم و نوع بشر، روز نویى بود. روزى كه حضرت نوح - بعد از توفان عالمگیر - كشتى خود را به ساحل نجات رساند، "نوروز " است؛ روز نویى است و داستان تازه‌اى در زندگى بشر آغاز شده است. روزى كه قرآن بر پیغمبر نازل شد، روز نویى براى بشریت است - حقیقت قضیه همین است؛ روزى كه قرآن براى بشر نازل مى‌شود، مقطعى در تاریخ است كه براى انسانها روز نو است - روزى هم كه امیرالمؤمنین علیه‌السّلام به ولایت انتخاب شد، روز نو است.

اینها همه، "نوروز " است؛ چه از لحاظ تاریخ شمسى، با اوّلِ ماه "حَمَل " مطابق باشد یا نباشد. این نیست كه حضرت بخواهند بفرمایند كه این قضایا، روز اوّلِ "حَمَل " - روز اوّلِ فروردین - اتّفاق افتاده است؛ نخیر. بحث این است كه هر روزى كه این طور خصوصیاتى در آن اتّفاق بیفتد، روز نو و "نوروز " است؛ چه اوّل فروردین، چه هر روز دیگرى از اوقات سال باشد.

خوب؛ من حالا به شما عرض مى‌كنم. روزى كه انقلاب پیروز شد "نوروز " است، روز نویى بود. روزى كه امام وارد این كشور شد، براى ما نوروز بود. روز فتوحات عظیم این جوانان مؤمن و این ایثارگران ما در جبهه‌ى نبرد - علیه نظامیانى كه از "ناتو " و "ورشو " و امریكا و شوروى و خیلى از مراكز دیگرِ قدرت تغذیه مى‌شدند - روز پیروزى جوانان ما - با ایمانشان - بر آنها "نوروز " است؛ روز نو است.

حال اگر شما مى‌خواهید روز اوّلِ فروردین را هم براى خودتان روز "نو " و نوروز قرار دهید، شرط دارد. شرطش این است كه كارى كنید و حركتى انجام دهید؛ حادثه‌اى بیافرینید. آن حادثه در كجاست؟ در درون خود شما! "یا مقلّب القلوب و الابصار. یا مدبّر اللیل و النّهار. یا محوّل الحول و الاحوال. حوّل حالنا الى احسن الحال ". اگر حال خود را عوض كردید، اگر توانستید گوهر انسانى خود را درخشانتر كنید، حقیقتاً براى شما "نوروز " است! اگر توانستید پیام انقلاب، پیام پیامبران، پیام امام بزرگوار و پیام خونهاى مطهّرِ بهترین جوانان این ملت را - كه در این راه ریخته شده است - به دل خودتان منتقل كنید، براى شما "نوروز " است.

عزیزان من! سعى كنید روز اوّل فروردین را براى خودتان "نوروز " كنید. بعضى كسان روز اوّلِ فروردینشان "نوروز " نیست. ممكن است اوّل فروردین براى آنها از هر روز نحسى هم نحستر باشد! اوّل فروردین - "نوروز " - براى آنهایى كه در درون خود، به فساد و انحطاط گرایش پیدا مى‌كنند، آنهایى كه خود را از خدا دور مى‌كنند، آنهایى كه خود را از هدفهاى بلند این ملت و این انقلاب جدا مى‌كنند، نوروز نیست، روز عید نیست، روز جشن و روز شادى نیست؛ شوم است! این، آن حقیقت مسأله در باب نوروز است.

پس "نوروز " به طور خلاصه خوب است. اوّلِ سال هجرى شمسى است، روز نو، اوّلِ بهار، اوّلِ رویش و جوشش طبیعت و اوّلِ شروع زیباییها در عالم طبیعت است. این را براى خودتان هم اوّلِ بالندگى و جوشش و اوّلِ بروز زیباییها قرار دهید و براى خودتان "روز نو " كنید.

(بیانات در صحن مطهر حضرت ثامن الحجج، امام رضا (ع) 01/01/1377 )

برخورد اسلام با نوروز،برخوردی سازنده و حكمت‌آمیز

عید نوروز از نظر اسلام، مورد توجّه خاصّى قرار گرفته است. اگر چه این عید و این روز از قبل از اسلام باقى مانده است؛ ولى برخورد اسلام با این روز، یك برخورد سازنده و حكمت‌آمیز است. بعضى از تبلیغاتچیهاى معروف دنیا كه با همه چیز ملت و كشور و جمهورى اسلامى ما دشمنى مى‌كنند و تهمت مى‌زنند، در این قضیه هم سعى مى‌كنند برخورد غیرصادقانه‌اى با ملت ایران داشته باشند. آنها این‌طور وانمود مى‌كنند كه اسلام و انقلاب، با عید نوروز و سنّتهاى ایرانى، مخالف است. این درست نیست.

من مایلم جوانان عزیز، بخصوص فرزانگان، به این مطلب، درست توجّه كنند كه اسلام در برخورد با پدیده‌هایى كه از كشورها و از ملتهاى دیگر، یا از دوره‌هاى قبل به آن رسیده است، یك برخورد حكمت‌آمیز و همراه با دقّت و نگاهى همه‌جانبه دارد. هر چیزى كه قابل این است تا محتواى صحیح پیدا كند، اسلام آن را مى‌گیرد، به آن جهت و محتواى صحیح مى‌دهد و در دسترس مردم مى‌گذارد. مثلاً بعضى از همین مراسم حج، مثل طواف، سعى و قربانى كردن، از قبل از اسلام بود. اسلام، این مراسم را گرفت، محتواى شرك‌آلود، مادّى و غلط را از آن خارج كرد و محتواى توحیدى به آن داد؛ آن را درك كرد و به صورت یك درس، به مردم برگرداند. كار خیلى عجیب و مهمّى است. در باب عید نوروز و مراسم سنّتى قدیمى هم همین‌طور؛ اسلام، عید نوروز را گرفت، محتواى انسانى و اسلامى و معنوى به آن داد و به مردم برگرداند. اوّلِ سال تحویل، شما به دستور اسلام با خدا رابطه برقرار مى‌كنید و مى‌گویید: "یا مقلّب القلوب و الابصار. یا مدبر الّلیل والنهار. یا محوّل الحول و الاحوال "؛ اى كسى كه گردش زمین و آسمان، گردش دلها و چشمها و گردش روزگاران به دست توست، این گردش قراردادى سال را هم براى ما با بركت و مبارك قرار بده؛ "حوّل حالنا الى احسن الحال ".(2)

ببینید، نوروز و تحویل سال - رفتن از یك سال به سال دیگر - یك محتواى معنوى پیدا كرد. مردم را توصیه مى‌كند: "اغتسل و البس و انظف ثیابك "(3)؛ غسل كنید، خود را شستشو دهید و تمیزترین لباسها را - البته صحبتى از لباس نو نیست؛ صحبت از لباس تمیز است - بپوشید، به دیدن یكدیگر بروید؛ صله‌ى رحم كنید، دلهایتان را شاد كنید، به خودتان امید بدهید و با رویش طبیعت، یك رویش معنوى در دل خودتان به وجود آورید. برخورد با عید نوروز این است؛ لذا ما ایرانیها عید نوروز را دوست مى‌داریم و آن را جشن مى‌گیریم. اما جشن ما یك جشن سالم است. اسلام با هر كدام از مراسم قدیمى كه برخورد مى‌كند، این‌طور برخورد مى‌كند. البته بعضى از مراسم هست كه قابل اصلاح نیست. مثلاً اسلام درباره‌ى مراسم خرافىِ از روى آتش پریدن، حرفى ندارد و تأیید نمى‌كند؛ اما هیچ اشكالى نمى‌بیند كه مردم - فرض بفرمایید - در مناسبتى از مناسبتهاى عید، به فضاى باز بروند، با سبزه و طبیعت و صحرا، دیدارى تازه كنند، خود و طبیعت را با یكدیگر نزدیك كنند و لذّتِ صحیح و سالم ببرند. مانعى ندارد.

درست عكسِ روش جاهلى. در روشهاى جاهلى، اگر عمل خوبى هم در دست مردم باشد، آن را بى‌محتوا مى‌كنند! لذا شما مى‌بینید كه راجع به تحویل سال در تبلیغات رادیوهاى بیگانه، صحبت زیادى نیست؛ اما راجع به چهارشنبه‌سورى در این چند روز قبل از سال، تقریباً تمام رادیوهاى بیگانه صحبت كردند! درست نقطه‌ى مقابلِ آن نظر اسلامى! البته بعضى از عوامل خودِ ما هم در وزارت كشور، اشتباهى كردند كه در واقع همان كار رادیوهاى بیگانه را تأیید كرد! منتها دلسوزانِ وزارت كشور و وزیر محترم - كه بحمداللَّه خود روحانى و از سادات محترم است - فوراً جلوِ آن را گرفت. شما ببینید در ایّام تحویل، مردم چه مكانهایى اجتماع مى‌كنند! دیشب در اطراف آستان قدس رضوى، با این‌كه نیمه‌ى شب بود، جاى سوزن انداختن نبود! تا بستِ شیخ بهایى و تمام این اطراف، مردم براى توجّه، روى زمین نشسته بودند! یعنى عید نوروز، همراه با معنویت. یا دیشب - نیمه‌ى شب - هزاران انسان علاقه‌مند، از خواب و خانه و زندگى و محیط خانواده بیرون آمدند و به مرقد امام بزرگوار رفتند. یعنى جنبه‌ى معنوى. خوب؛ حالا یك نفر هم پیدا مى‌شود كه از سرِ اشتباه و ندانمكارى، به جاى مرقد امام رضا و مرقد امام بزرگوار و مرقد حضرت معصومه و مراسم معنوى، تخت جمشید را زنده مى‌كند! البته تخت جمشید، یك اثر معمارى است؛ انسان، اثر معمارى را تحسین مى‌كند و چون متعلّق به ما و مال ایرانیهاست، به آن افتخار هم مى‌كند؛ اما این غیر از آن است كه ما دلها و ذهنها و جانهاى مردم را متوجّه به نقطه‌اى كنیم كه در آن خبرى از معنویت نیست، بلكه نشانه‌ى طاغوتیگرى است! در همان ساختمانها كه امروز بعد از گذشت یكى دو هزار سال، ویران است، زمانى به مناسبت همین روز نوروز، خدا مى‌داند كه چقدر بى‌گناه، در مقابل تخت طاغوتهاى زمان به قتل مى‌رسیدند و چقدر دلها ناكام مى‌شدند! این افتخارى ندارد.

عید نوروز خوب است، مراسم جشن و سرور و شاد بودنِ دلها خوب و مطلوب است؛ اما در جهت درست. این كارى است كه اسلام كرده است؛ ما هم به فضل الهى به تبعیّتِ اسلام، همین سیاستها را دنبال مى‌كنیم. مردم هم همین را مى‌خواهند و دلهاى مردم هم دنبال همین چیزهاست. مردم به آن چیزهایى كه جنبه‌ى مادّى دارد، مستقلاًّ توجّهى ندارند و اگر آن جنبه‌ى مادّى، با یك جنبه‌ى انحرافى همراه شد، مردم از آن رویگردانى هم دارند.

(بیانات در دیدار مردم مشهد و زائران حضرت على‌بن‌موسى الرضا(ع) در صحن حضرت امام خمینى 01/01/1378 )

عید نوروز، سرآغاز طراوت جهان و انسان

عید نوروز، سرآغاز طراوت طبیعت و جوان شدن جهان و تازه شدن فضاى زندگى طبیعى انسان است. و چه نیكوست كه همراه با طراوت جهان، جان و دل انسان هم طراوت پیدا كند؛ طراوت جان و دل با ذكر خدا، با درخواست كمك از پروردگار، با رویاندن نهال خیرخواهى و نیك‌خواهى براى همه‌ى برادران و خواهران و براى همه‌ى بشریت.

رسم نوروز در درون خود زیبایى‌هاى زیادى را دارد؛ علاوه بر اینكه در هر نقطه، ایرانیان این لحظه‌ى تحویل را با نام خدا و با درخواست تحول اساسى در زندگى‌شان آغاز مى‌كنند. یكى از زیباترین رسمهاى موجود در عید نوروز، رسم دید و بازدید و صله‌ى ارحام و مستحكم كردن روابط و پیوندهاى عاطفى میان افراد جامعه است. این را اگر با بعضى از جشنهاى ملى ملتهاى دیگر - كه همراه با كارهاى غیر اخلاقى و به دور از این ارتباطات عاطفى است - مقایسه كنیم، آن وقت درمى‌یابیم كه جشن ملى و آغاز سال نو ما ایرانیان علاوه بر تقارن با بهار طبیعت كه یك امتیازى است، چه خصوصیات نجیبانه و مهربانانه‌اى در خود دارد. شادى دلها، لبخند و تبریك و خوش‌آمدگویى به یكدیگر و پى گرفتن روابط انسانى و نو كردن محیط زندگى از رسوم بسیار خوب و مطلوبى است كه ایرانیان از گذشته تا امروز به آن پایبند بوده‌اند و اینها همه مورد تأیید آئین مقدس اسلام و شرع اسلامى است.

(پیام نوروزى رهبر معظم انقلاب اسلامى به مناسبت حلول سال 1386 -01/01/1386 )

نوروز، موسم تحول درونى و اصلاح امور روحى

تحویل هر سال جدید شمسى - كه با نوعى تحول در عالم طبیعت مصادف مى‌باشد - فرصتى است تا انسان به تحول درونى و اصلاح امور روحى و معنوى و فكرى و مادى خود بپردازد. این دعاى شریفى كه به ما تعلیم داده‌اند، تا در آغاز سال بخوانیم، درس همین تحول است. در این دعا، از خداى متعال درخواست مى‌كنیم كه در حال و وضعیت روحى و نفسانى ما، تحول و دگرگونى مباركى را ایجاد كند. ایجاد تحول كار خداست؛ اما ما موظفیم كه براى این تحول در درون و در زندگى خود و در جهان، اقدام و تلاش كنیم و همت بگماریم.

(پیام به ملت شریف ایران، به مناسبت حلول سال نو 01/01/1369 )

ما در دعاى آغاز تحویل، از خداى متعال مى‌خواهیم كه حالمان را به بهترین حال برگرداند. در طول ماه مبارك رمضان هم، از خداى متعال خواستیم كه "اللهم غیر سوء حالنا بحسن حالك. " بدیها و ناهنجاریهاى حال ما، منش ما، زندگى ما و روح و جسم ما را به بركت خیر و رحمت محضى كه در وجود توست، تبدیل كن. این تغییر و تحول، یكى از بزرگترین اسرار حركت تكاملى انسان است كه اسلام ما را به آن امر كرده و دستور داده است. مخصوص كسان خاصى هم نیست. مبادا كسى خیال كند كه تغییر حال، از آن كسانى است كه طبق معیارهاى اسلامى، دچار بدحالى‌اند! حتى كسانى كه حال و اخلاق نیكى دارند، چون بهترین نیستند، از خدا مى‌خواهند كه به سمت بهترین حركت كنند. ما، هر كه هستیم، هر جا هستیم و در هر مرتبه‌اى از دانش، معرفت، كمال و اخلاق انسانى قرار داریم، باید از خدا بخواهیم كه حالمان را نیكوتر كند و ما را به سمت كاملتر شدن پیش ببرد.

این‌جا سؤال پیش مى‌آید كه "نشانه و جهت این كامل شدن چیست و چگونه مى‌شود كه انسان حالش بهتر مى‌گردد و به سمت كاملتر شدن پیش مى‌رود؟ " من، دو عنوان را به عنوان نشانه به شما عزیزان خودم كه این صحبت را در آغاز سال مى‌شنوید، عرض مى‌كنم. این دو نشانه، عبارت است از سازش و آشتى با خدا و سازش و آشتى با مردم. ما، هر جا هستیم و هر كیفیت حالى كه داریم، باید به سمت انس و آشتى كردن با خداى متعال پیش برویم. یعنى گناهان را در رفتار خودمان جستجو كنیم و آنها را كنار بگذاریم. انسان، غالبا بدیهاى كار خودش را نمى‌شناسد. به عبارت دیگر، حب نفس نمى‌گذارد كه ما به نواقص و عیوب خودمان آشنا شویم. پس، باید اول این نواقص و عیوب را جستجو كنیم و بشناسیم و با برطرف كردن آنها، خودمان را به خدا نزدیك سازیم. به تعبیر من، "با خدا، آشتى كنیم. " سپس، آشتى با مردم، صفا با مردم، وفا با مردم، نیك‌رفتارى با مردم و نیكوكارى با مردم را - یعنى با همه‌ى قشرها؛ مخصوصا با كسانى كه ضعیفند؛ چه ضعیف از لحاظ جسمى، چه ضعیف از لحاظ مالى، چه ضعیف از لحاظ موقعیت اجتماعى و چه ضعیف از لحاظ ندانستن راه و چاه زندگى - سرلوحه‌ى رفتار خود قرار دهیم. در برابر هر كس كه قرار مى‌گیریم، مخصوصا اگر ضعیف باشد، به تصحیح رفتارمان با او بپردازیم و سعى‌مان این باشد كه با مردم خوب و بندگان خدا، حالت آشتى پیدا كنیم. اگر در این جهت پیش برویم و خودمان را لحظه به لحظه پیراسته‌تر كنیم، آن وقت، تحویل "حال " به "احسن حال " انجام گرفته است. نمى‌گویم كه "بهترین " خواهیم شد. اما ان‌شاءالله به سمت "بهترین " حركت خواهیم كرد.

(بیانات به مناسبت حلول سال 1373 شمسى 01/01/1373 )

اگر ملتى بتواند یك تحول اخلاقى در خود به وجود آورد؛ اگر بتواند رذایل اخلاقى را از درون خود پاكسازى كند و خود را به فضایل اخلاقى آراسته سازد، حقیقتا براى آن ملت عید است. شاید اساسا قرار دادن اعیاد - چه اعیاد ملى و چه اعیاد دینى و مذهبى - براى ایجاد چنین تحولاتى در درون انسانهاست.

(پیام به مناسبت آغاز سال جدید 01/01/1376)

ما امسال را عرض كردیم "سال همت مضاعف و كار مضاعف". این تشریفاتى نیست، نمایشى نیست؛ این خط روشنى را به ما نشان می‏دهد.» مقام معظم رهبری

جنس و نوع نامگذاری سال‏ها قطعا حرف‏هایی با خود دارد؛ حرف‏هایی که گاه سیاسیون به عمق آن می‏رسند و گاه بعد از سال‏ها تازه آن را درمی‏یابند. گاه نیاز است جهت‏گیری جدیدی شکل بگیرد؛ گاه ضرورت دارد یک باور فراموش شده زنده شود و گاه قرار است گفتمانی نوین، خویش را در پهنه‏ی فرهنگی کشورمان بازیابد و این همه در قالب یک شعار یا یک نام متبلور می‏شود تا چراغ راه مسئولین و مردم باشد.

مروری هرچند گذرا بر نامگذاری‏های سال‏های اخیر مبیّن همین معناست. آن‏گاه که در عصر سازندگی مصرف‏گرایی باب شد، رهبر‏انقلاب از ضرورت مقابله با ریخت‏و‏پاش، زیاده‏روى و اسراف گفتند و در میان سیاستگذاری‏های نادرست کارگزارانی‏ها "عدالت اجتماعی" را به عنوان شعار سال مطرح کردند.

بعد از روی کار آمدن دولتی که در برلین می‏خواست امام را به موزه‏های تاریخ بسپارد، سال 78 را به نام "امام خمینی(ره)" مزین کردند و سال 79 را سال علی‏ابن‏ابیطالب نامیدند تا به این بهانه همه را به جایگاه ولایت توجه داده باشند و در عین حال حقوق پابرهنگان را به مسئولین وقت یادآوری کنند: «امیرالمؤمنین علیه‌السّلام در زندگى حكومتى خود، نسبت به عدالت، نسبت به حقوق ضعفا و درماندگان و پابرهنگان، بى‌اغماض و بى‌گذشت بود. ما هم باید همین‏طور باشیم.»

در پیچ و تاپ این نامگذاری‏ها، گفتمانی جدید بدنه اجتماعی خود را باز می‏یافت و جانی دوباره می‏گرفت و دیگران این را نمی‏دانستند. سال‏ها یکی از پس دیگری آمدند. "سال عزّت و افتخار حسینى" برای جوانانی که می‏دانستند در مقابل تحمیل ها دیگر خبری از صلح امام حسن نیست، تعبیری به رنگ سرخ کربلا داشت؛ رنگ شهادت و شهادت‏طلبی.

در عین اینکه نامگذاری‏ها برای سالِ خاص خود موضوعیت داشتند، چون دانه های تسبیح با هم پیوند می‏خوردند تا روحیات و نگاه‏هایی جدید بیافرینند و سال‏ها بعد، "عدالت" و "دولت اسلامی" را مطالبه‏ای ملی کنند.

سال 82 سال "نهضت خدمت‌‌رسانى به مردم" لقب گرفت و سال 83 سال "پاسخگویى سه‏قوه به ملت ایران". از ورای همین نامگذاری‏ها و سخنان پی‏در‏پی رهبر‏انقلاب بود که گفتمان عدالتخواهی و خدمت متولد شد و در نهایت بازگشت به امام در سوم تیر رقم خورد. گزاره‏های این سال‏ها به پرچم نسلسوم انقلاب بدل شد و مطالبه‏ای جدید را آفرید؛ مطالبه‏ای که سوم تیر نمی‏شد در عکس‏ها و پوسترهای برخی كاندیداها كه تلاش داشتند خود را گزینه اصلی اصولگرایان و حتی انتخاب ارجح رهبری معرفی كنند، جستجویش کرد.

در سال‏های بعد از روی کار آمدن دولت نهم، دغدغه انگار کمی متفاوت شد. دو عنوان "همبستگى ملى و مشاركت عمومى" و "اتحاد ملى و انسجام اسلامى" در سال های 84 و 86 یکپارچگی مردم و امت اسلام در مسیر آرمان‏ها را به نمایش می‏گذاشت. سال 85 یعنی "سال پیام اعظم" نیم نگاهی به جسارت‏ها و توهین‏ها به ساحت رسول مکرم اسلام داشت و دو سال بعد یعنی سال "سال نوآوری و شكوفایی" و "اصلاح الگوى مصرف" شاید بیشتر جهت‏گیری‏های اجرایی را دنبال می‏کرد.

و اکنون سال 89 از پس سالی پر از فتنه و آشوب سال "همت مضاعف و کار مضاعف" لقب گرفته است؛ سالی که مثل سال‏های گذشته جنس و نوع نامگذاری‏اش پرمعناست.

اگر تا پیش از این جریان ارزشی کشور آرایش مقابله با فتنه به خود گرفته بود، اکنون باید متوهمینِ ضد انقلاب را به خود بگذارد تا در حسرت نقد یا واکنشی هرچند کوچک بسوزند و هر روز هزار بار مرگ خود را طلب کنند.

آرایش کنونی متفاوت از سال گذشته است. اکنون "عدالت و پیشرفت" موضوعیت دارد. جنس نامگذاری این را به خوبی می‏فهماند که باید افق نگاه‏ها را بالاتر گرفت و زمین‏گیر شدگان میدان سیاست و جهالت را به خود واگذاشت؛ البته باید همچنان هوشیار بود؛ اما موضوع اول کشور دیگر قطعا فتنه نیست و نباید باشد.

انقلابی را آغاز کردیم و بعد از سال‏ها در یک حرکت متعالی به گفتمان انقلاب بازگشتیم؛ انقلابی که هنوز هم نیازمند نرم‏افزاری متناسب با کارویژه‏های خود است؛ انقلابی که افق تمدن‏اسلامی را در پیش رو دارد و برای آن افق، الگوهای دیکته شده برون‏مرزی برای اقتصاد و سیاست و فرهنگ نه فقط پاسخ نمی دهد بلکه سخن گفتن از آنها نیز خجالت‏آور است. دهه، دهه عدالت و پیشرفت است و انگار فتنه‏انگیزی‏ها کمی ما را از افق بازداشته و کمی کندی کردیم که این بار باید گام‏هایمان را تندتر کنیم و تلاشی مضاعف را کلید بزنیم.

اما نوع و نحوه نامگذاری، ریل‏گذاری جدیدی را چنانکه در برخی سال‏ها خصوصا سال‏های سازندگی و اصلاحات به نمایش می‏گذاشت، نشان نمی دهد. نوع نامگذاری خود صحه‏ای است بر اینکه جهت‏گیری‏هایی که اکنون در اولویت قرار دارند، جهت‏گیری‏هایی صحیحند و تنها باید قطار را با قدرت و همتی بلندتر در مسیر خود به پیش برد و این نکته مهمی است.

باید عزم را جزم کرد تا در این زمان اندک، تحقق اهداف بلندی که دولت نهم با آنها پا به تاریخ سیاسی ایران اسلامی گذاشت، آشکارتر شود. "ما می توانیم" سرفصل جوشش‏های جدید بود و اکنون نیز باید باشد. حرکت کافی نیست؛ باید دوید.

در این میان باید همه همدوش هم قرار بگیرند و نه رو در روی هم. فرصتی که از دولت دهم باقی است، باید طعم شیرین عدالت را به یادگار بگذارد و این، همه‏ی عدالتخواهان چه در مجلس و چه در دولتند که باید با تصمیم درست و همراهی و پشتکار کارنامه این سال‏ها را رونق دوچندان بخشند.

موضوع هدفمند‏کردن یارانه‏ها به عنوان یکی از برجسته‏ترین موضوعات روز کشور، یک ضرورت واقعی برای ایران اسلامی است. ضروری است مجلس و دولت گام‏هایشان را محکم کنند و با هم این بار را به مقصد برسانند. البته باید به نگرانی‏های مجریان قانون توجه کرد و خوب است بیش از پیش این توجه صورت پذیرد؛ اما آنچه در نهایت تصویب شده و می‏شود، نقشه راه همه است.

در حوزه های مختلف نیز وضع به همین منوال است. باید انقلابیون گام‏های بلندی را کلید بزنند و افق‏ها را مدام مرور کنند. جنس نامگذاری سال 89 آرایش مواجهه با فتنه را پایان یافته می‏داند و نوع نامگذاری آن، مسیر را متذکر می شود. و این سخن حضرت امیر است که فرمود: اِغتنمِ الفُرَص فَاِنّها تَمُرُّ مَرَّ السَّحاب. فرصت‏ها را دریابید که چون ابر زودگذر عبور خواهند کرد.